بی دام و دانه

بی دام و دانه در دل من پا گرفته ای

از من هوا - خنده ی خود را ـ گرفته ای *

با هر چه شهر از در شادی در آمدی

نوبت به من که می رسد اما " گرفته ای "

بیهوده بود آن همه از تو گریختن

وقتی تو چون هوا همه جا جا گرفته ای

این سر به زیر را هر جایی که دیده ای

بی اعتنا سرت را بالا گرفته ای

گفتم ردیف این غزلم را عوض کنم

داری تمام می کنی ام با  " گرفته ای "

با این که هیچ گاه به من پا نداده ای

اما عمیق در دل من پا گرفته ای

 

 

* هوا را از من بگیر خنده ات را نه : گزینه شعری است از پابلو نرودا

                تور ا می خواهد

بگسسته و پیوسته تو را می خواهد

این " نیست " فقط هست تو را می خواهد

من دست خودم نیست . خودت می دانی

این دست فقط دست تو را می خواهد

 

               کم دارم

هرچند که عاشقی خم و چم دارد

تقویم پر از ماه محرم دارد

من داد زدم که من تو را کم دارم

 مردم همه گفتند : خودش کم دارد

 

                  

                    آمین

مغرور.نجیب .سرد و سرسنگین بود

دل دادم ودل برد و شروعش این بود

روزی گفتم : من دا

                      رم

                          می 

                              میرم !

خندید . لبش لبالب از آمین بود

                  بازی

با چشم پر از عشق نگاهم کردی

بیچاره و گیج و بی پناهم کردی

من بوم دلم را به تو دادم اما

با چشم سفیدی ات سیاهم کردی

چیزی ندارم به جز این دوبیت از غزلی ناتمام :

آری تو نیستی و جهان نا مرتب است

خوابیده هر چه ساعت و روزجهان شب است

تقویم بی حضور تو چرت است ماه من

حالا تمام ثانیه ها ماه عقرب است